Een verhaal van Christien

We zaten de eerste week van onze vakantie in ons huis in Italië, mijn broer en schoonzus

gingen voor de eerste keer ook mee.

Het was heerlijk weer, niet te heet en lekker strandweer.

Op een morgen werd ik wakker van een klagend, jankend hondengeblaf.

Ik ging zachtjes m'n bed uit om de anderen niet wakker te maken.

In mijn nachtkleding ging ik het land op om te kijken waar het geblaf vandaan kwam.

Ik ging een tuin in, deed het hek open en tot mijn verbazing zag ik een grote dobermann als een

gek rondrennen.

Mijn schoonzus was ook wakker geworden en stond achter mij. Zij riep: “rennen joh, rennen!!!”

Nou dat hadden we ook weer meegemaakt. Het hondengejank hebben we niet meer gehoord.

's Avonds na het strand en na heerlijk gegeten te hebben gingen we wandelen.

Het werd al schemerig, toen we in de verte iets zagen bewegen.

Het was een hondje van misschien 6 weken oud; z'n pootje was gebroken, hij was uitgedroogd en uitgehongerd. Tja,wat moesten we nou doen? Het beestje was halfdood.

We hebben hem meegenomen naar huis, hem wat melk en wit brood te eten gegeven.

Hij piepte van de pijn, maar toen kwam ik op het idee om het beestje een halve paracetamol te geven, want wat voor een mens goed is, kan voor zo'n beestje ook geen kwaad.

De andere morgen schrokken we ons een hoedje: het beestje zag er niet uit,zijn ribbetjes staken uit z'n lijfje.

We moesten een doos hebben met wat lappen, zodat hij daarin kon liggen. Maar dat hadden we niet.

Ik had in huis nog een rieten mandje met deksel, dus dat konden we mooi gebruiken.

Toen gingen we een naam bedenken, nou dat was niet zo moeilijk: MOZES.

Hij lag zo heerlijk in het mandje met z'n kopje omhoog kijkend van: “zo, ik ben gered”.

Elke dag werd zijn pootje met babyolie gemasseerd, hij kreeg goede voeding en knapte al

wat op.

Maar ja, wat moesten we als we weer terugkeerden naar Nederland, 2400 kilometer met de auto en overnachten in een hotel. Het was nou ook niet zo'n hondje waarvan je zei “och, wat een leuk beestje”. Want hij was niet om aan te zien, zelfs al zou je hem met een diamanten halsbandje rond laten lopen, dan nog weet ik zeker, dat ze er met een grote boog omheen zouden lopen.

We hebben hem toch meegesmokkeld, Mozes zat op de achterbank in zijn mandje tussen ons in.

Het was even spannend bij de douane in Zwitserland, we hadden namelijk het mandje met Mozes bedekt met slaapkussens, maar........plotseling kwam zijn kopje boven uit de kussens en wij hebben hem snel weer terug gestopt.

In Nederland aangekomen zou mijn dochter Mozes overnemen en naar de dierenarts gaan, maar Mozes was gered. En nu ziet hij er prachtig uit,hij heeft een mooie vacht gekregen, glanzend zwart, en zijn pootje is genezen.

Elke dag gaat hij s avonds met m'n dochter en haar vriend naar de Broekpolder. Als u hem eens wilt zien, dan moet u daar eens naar toe gaan.

Hij rent als een gek rond, ligt te rollen in het gras, want dat heb je niet in zuid Italië, en gaat vrolijk naar de mensen toe om ze te groeten.

Dit was mijn vakantieverhaal, ik hoop dat u ervan genoten heeft want dat hebben wij ook gedaan.

Christien